O Blog de Editorial Galaxia
Nov 25

Branco 15 (por Manuel Darriba)

Autor: administrador2 | | Tags: , | Categorías: Balcón de libros |

Máis tensión

O meu amigo escritor aguanta a respiración ao outro lado da liña telefónica.

_¿Dis que escribiches catro capítulos en dúas horas? _pregunta con dificultade_. Serán curtos, supoño.

_Pse. ¿Palabras ou caracteres?

O meu amigo bufa.

_Déixao. Estás nun erro. Non se pode escribir tan rápido. ¿Sabes o que súo eu para producir un folio ó día? Claro que eu son un escritor profesional. E un perfeccionista!

_Vale, vale… Eu non son un escritor profesional, pero non me conformo con calquera cousa, entendes?

O meu amigo garda silencio.

_E de que estás a escribir, se se pode saber? _pregunta, mastigando cada palabra.

_Da vida. A vida en xeral, con todas as súas… complicacións.

O meu amigo ri.

_Algo autobiográfico? Queres aburrir aos teus improbables lectores?

Non contesto. Esta charla estase a poñer tensa. Penso que vou colgar.

_Outra cousa _di rapidamente_. ¿Quen son os teus personaxes? ¿Que lles pasa?

_Nin puta idea _digo; e colgo.

Deixa unha réplica

Debes cubrir o campo de texto coas letras e numeros aqui expostos: primeiro un E agora un B agora un e agora K a continuacion un J agora 3 a continuacion un Z

A opinión de

    Luis Rei

    04/02/10

    Luis Rei
    Borrador do galego

    Iso de que a xente do común non entende de técnicas literarias é un falso tópico. Todo o contrario. Algareadas día e noite as neuronas do pobo pola propaganda comercial e política, a nosa materia gris aprendeu a deconstruír e peneirar as mensaxes recibidas e tamén a crear contradiscursos que nada teñen que envexar, tocante a capacidade de filigrana estilística, á retórica oficial. Un bo exemplo para ilustrar o dito e para evidenciar que non hai eufemismo, elipse ou metonimia que confunda a ninguén, atopámolo no debate sobre os depósitos para os refugallos nucleares: os detractores chámanlle “cemiterio nuclear” e os seareiros “Almacén Temporal Centralizado”, pero como uns e outros saben exactamente que é o que están nomeando, finalmente só se presentan como candidatos ao cancro atómico lugares que xa o teñen enriba ou algúns que, estando agoniantes doutros males, berran aquilo de “morra Marta, morra farta”.

    Esta tese fica científica e rigorosamente demostrada co seguinte experimento: se buscamos en Google “Bases para a elaboración do decreto do plurilingüismo no ensino non universitario de Galicia”, así, entre aspas, atoparemos arredor de vintecinco mil resultados; sen embargo, se pesquisamos por “borrador do galego” as referencias andan polo medio millón… “Borrador do galego”: eis unha xoia literaria de creación colectiva, un sintagma preciso e nidio, un xenial compendio metafórico sobre a verdadeira filosofía de fondo do tal documento. A xente fai “maghas” co idioma. E a xente non se “borra” cun decreto.

Os artigos de

Tamén podes ler

Revista de prensa

A recomendación de...

Tomás Ruibal

Sardinia Blues

Arquivos

Temas


Útimos Posts


Últimos Comentarios